Drodzy członkowie i sympatycy Akademii Społecznej, Pragniemy podkreślić sens i znaczenie świętowania dla naszego życia osobistego, rodzinnego, społeczności lokalnej, polskiej i ogólnoludzkiej. Zapraszam zatem na taką dyskusję, a mottem do niej niech będzie uzasadnienie podstawowe Trybunału Konstytucyjnego Republiki Federalnej Niemiec zakazu handlu w niedziele i święta: "Niedziele i dni świąteczne muszą pozostać dniami refleksji duchowej oraz odpoczynku" !!!
Lubelszczyzna nie należy do najbardziej popularnych regionów turystycznych Polski. Stosunkowo najbardziej znany jest tu Kazimierz Dolny, renesansowe miasteczko, odwiedzane szczególnie licznie przez turystów ze stolicy. Chętnie odwiedzany przez turystów, szczególnie tych z zagranicy, jest Zamość, podobnie jak Kazimierz znany z renesansowych zabytków. Stąd zwany „Perłą renesansu” czy „Padwą północy”. Stolica regionu – Lublin też jeszcze bywa zauważana przez turystów. Jednak o miejscowościach takich jak Biała Podlaska, Hrubieszów, Uchanie mało kto w Polsce słyszał. Również bardzo ciężko by było znaleźć mieszkańca Lubelszczyzny, który nie tylko takie miejscowości zna, lecz także uznaje je za warte obejrzenia. Miejscowości nadbużańskie są traktowane jako „B” Polski „B”, które nie posiadają walorów turystyczno-kulturowych. Czy tak jest rzeczywiście, postanowili przekonać się o tym członkowie Akademii Społecznej, którzy wraz z ojcem Leonem, pomysłodawcą wyjazdu, postanowili odwiedzić nadbużańskie okolice.
IV PRZYKAZANIE KOŚCIELNE - Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach
Przykazanie IV zawiera dwa zalecenia dla katolików:
zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych
w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach
Wynikają one m.in. z postanowień Kodeksu Prawa Kanonicznego, z 1983 roku, który stwierdza: „Wszyscy wierni, każdy na swój sposób, obowiązani są na podstawie prawa Bożego czynić pokutę. Żeby jednak wszyscy przez jakieś wspólne zachowanie pokuty złączyli się między sobą, zostają nakazane dni pokuty, w które wierni powinni modlić się w sposób szczególny, wykonywać uczynki pobożności i miłości, podejmować akty umartwienia siebie przez wierniejsze wypełnianie własnych obowiązków, zwłaszcza zaś zachowywać post i wstrzemięźliwość, zgodnie z postanowieniami zamieszczonych poniżej kanonów” (kan. 1249). Kongregacja Nauki Wiary podkreśla, że powstrzymanie się od zabaw sprzyja opanowaniu instynktów i wolności serca
"Każdy wierny jest zobowiązany przynajmniej raz w roku na Wielkanoc przyjąć Komunię świętą" – to przykazanie kościelne określa minimum w przyjmowaniu Ciała i Krwi Pańskiej w związku ze świętami wielkanocnymi, które są źródłem i centrum liturgii chrześcijańskiej (Por. KPK, kan. 920; KKKW, kan. 708; 881, § 3). Kanon 920 - § 1 mówi, że „Każdy wierny po przyjęciu Najświętszej Eucharystii po raz pierwszy ma obowiązek przyjmować ją przynajmniej raz w roku. A paragraf drugi tego kanonu precyzuje, że ten nakaz powinien być wypełniony w okresie wielkanocnym, chyba że dla słusznej przyczyny wypełnia się go w innym czasie w ciągu roku. Obowiązek ten został określony prawnie dopiero wówczas, gdy osłabła gorliwość wiernych i zaczęto zaniedbywać korzystanie z Eucharystii. W całym Kościele obowiązek ten wprowadził Sobór Laterański IV (1215r), a został potwierdzony przez Sobór Trydencki z 1569 r.; Leona XIII encykliką „Mirae caritatis” z 1903 r.
Przynajmniej raz w roku spowiadać się i w czasie wielkanocnym Komunię św. przyjmować
Od oficjalnego zatwierdzenia wersji treści przykazań kościelnych przez episkopat Polski
w 1948 r. aż do opublikowania Katechizmu Kościoła Katolickiego w 1992 r. o obowiązku Komunii św. wielkanocnej przypominało katolikom czwarte przykazanie kościelne: Przynajmniej raz w roku spowiadać się i w czasie wielkanocnym Komunię św. przyjmować. W nowej wersji przykazań obowiązek corocznej spowiedzi, która nie jest związana z żadnym szczególnym okresem liturgicznym, stanowi treść drugiego przykazania kościelnego, a obecne trzecie przykazanie stanowi o obowiązku Komunii św. wielkanocnej. Katechizm Kościoła Katolickiego objaśnia treść tegoż przykazania: Trzecie przykazanie kościelne („Każdy wierny jest zobowiązany przynajmniej raz w roku na Wielkanoc przyjąć Komunię św.”) określa minimum w przyjmowaniu Ciała i Krwi Pańskiej w związku ze świętami wielkanocnymi, które są źródłem i centrum liturgii chrześcijańskiej (KKK, nr 2042).
Kościół, który dysponuje władzą „kluczy” do Królestwa niebieskiego pragnie udzielać przebaczenia wszystkim grzesznikom (KKK 982). W tym celu podczas IV Soboru Laterańskiego (1215 r.) sformułowano wyraźne zalecenie, aby chrześcijanie przystępowali do sakramentu pojednania przynajmniej raz w roku. W epokach wcześniejszych dyskutowano o możliwości i potrzebie wielokrotnego korzystania z sakramentu pojednania. Starano się także wypracować właściwą formułę spowiedzi, aby dać chrześcijanom konkretne wskazówki życia moralnego. Średniowieczne ruchy heretyckie i późniejsze reformatorskie kwestionowały konieczność wyznawania grzechów, skruchy i pokuty oraz pośrednictwa kapłana, co przyczyniło się do wielokrotnego ponawiania i precyzowania zasad korzystania z tego sakramentu (m.in. Sobór Florencki 1439, Sobór Trydencki 1645-63). Istota tego przykazania została więc wypracowana i określona już ponad 300 lat temu. Jest ono jednak kontynuacją znacznie wcześniejszych praktyk pokutnych szeroko opisywanych w Starym i Nowym Testamencie mających na celu odnowienie więzi z Bogiem i wspólnotą wierzących. Jest ono także realizacją przesłania Jezusa, który starał się zmieniać człowieka, a z racji dobrej znajomości ludzkiej natury Jego szczególną uwagę przyciągali grzesznicy. Wiedział, że sami nie są w stanie się uzdrowić i uwolnić od cierpienia wywołanego grzechem, leczył więc ich z dusze i ciała. Misję tę przekazał apostołom (J 20, 21-23), a oni kapłanom w konfesjonałach.
Spowiedź podarował nam Pan Jezus. Zaraz po swoim Zmartwychwstaniu ustanowił ten sakrament, znał naturę ludzką i wiedział, że będziemy potrzebować oczyszczenia. Święty Jan opisał ów moment w Ewangelii. A Jezus rzekł do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie grzechy, są im zatrzymane. (J 20, 21-23). Chrystus zostawił taką władzę Apostołom tuż przed Wniebowstąpieniem. Chciał, aby Ci, którzy pragną zmieniać swoje życie na lepsze, mieli taką możliwość.
Przykazania kościelne to nic innego jak rozporządzenia Kościoła, które wynikają z przekonań religijnych, z teologicznej i społecznej struktury Kościoła. Wiążą się one ściśle z sakramentami, które łączą człowieka z Bogiem oraz ze społecznością wiernych. Wyznaczają konkretne zachowania w odniesieniu do tych dwóch sfer życia. Ich przestrzeganie jednoczy i spaja osoby należące do Kościoła katolickiego w poszczególnych krajach i na całym świecie, a jednocześnie odróżnia od osób innych religii, także od chrześcijan innych wyznań. Przykazania kościelne są zatem ważnymi elementami chrześcijańsko-katolickiej tożsamości. Są one określane w zależności od potrzeb i sytuacji Kościoła, a także od tzw. ducha czasu danej epoki. Do ich zachowywania są zobowiązani wszyscy ochrzczeni od siódmego roku życia i należący do Kościoła katolickiego, jeśli tylko cieszą się zdolnością używania rozumu i wolną wolą, czyli jeśli mogą odpowiadać za swoje czyny. Przykazania kościele różnią się od 10 przykazań Bożych. Te są z ustanowienia samego Boga, niezmienne i powszechnie obowiązujące. Natomiast przykazania kościelne, choć ważne, są z ustanowienia ludzkiego. Formułuje je Magisterium Kościoła Katolickiego. Są zmienne i nie muszą być powszechne. W jednych społeczeństwach i okresach czasowych może być ich więcej, w innych mniej.
Przypominam wszystkim członkom Akademii Społecznej o uregulowaniu składek.
Jeżeli ktoś jeszcze ich nie uregulował za rok poprzedni - 2009, to bardzo proszę o dopełnienie tego obowiązku, można też uregulować składkę za rok bieżący.
Przypominam, że składka roczna dla osób zarabiających wynosi 30zł, dla studentów - 10zł.
Można przesłać odpowiednią kwotę na konto Akademii Społecznej.
